หน้าแรก มุทิตาสักการะ ประวัติวัด บทสวดมนต์ หลวงพ่อเทศน์ เสียง/วีดีโอ สมุดเยี่ยม อ่านข้อความ ติดต่อทางวัด วัดอุดมวารี © ๒๐๐๖

ตามรู้ในปัจจุบัน   ๓      ธรรมเทศนาโดย หลวงพ่อคูณ ติกฺขวีโร        หลวงพ่อเอง คิดว่าพวกเธอทั้งหลาย คงจะมีความคิดอย่างนั้น หลายๆท่านจะมีความคิดสับสน คือว่าเป็นเรื่องอึดอัดขัดข้อง ไม่ใช่เรื่อง ที่จะทำให้เกิดประโยชน์ กับชีวิตของตน บางทีอาจจะคิดว่า เรามีหน้าที่ที่ต้องเรียนต้องศึกษา แสวงหาความรู้วิชาในโรงเรียน ไม่ใช่จะมาปฏิบัติภาวนา ไม่ใช่จะมาทำสมาธิ มาฝึกมาปฏิบัติอย่างนี้ อันนี้มันเป็นหน้าที่ของพระ เป็นหน้าที่ของศรัทธาญาติโยม ผู้ไม่มีภาระหน้าที่แล้ว เป็นคนแก่คนเฒ่า หลายๆท่านคงจะคิดอย่างนั้น        ฉะนั้น จึงอยากให้ปรับเปลี่ยนความคิดใหม่ เราจะเป็นคนใหม่ ในขณะที่เราย่างก้าว เข้ามาสู่วัดอุดมวารีแห่งนี้ ตั้งแต่เช้าจนเย็นวันนี้ ขณะนี้ที่เรากำลังทำสมาธิอยู่นี่ อยากจะให้ลืมอดีตทั้งหมด อดีตที่ผ่านไปแล้ว ตลอดจนถึงความคิด การกระทำคำพูดให้ทิ้งไว้ที่บ้าน ไม่ต้องนำมาไว้ที่วัด คือไม่ให้ตามจิตตามใจเรามา ถึงมันจะมีก็ต้องพยายามว่า ไม่ใช่หน้าที่ของเราที่จะไปคิด ไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่จะไปคำนึงนึกถึง อดีตที่ผ่านไปแล้วนั้น มันจะเป็นอะไรยังไง ก็เป็นเรื่องของอดีต แต่ปัจจุบันนี้เดี๋ยวนี้ เรามาอยู่ ณ ที่นี่ หน้าที่ของเราในขณะนี้ คือทำสมาธิจิต ทำจิตให้สงบ ทำจิตให้ตั้งมั่น ทำจิตให้เป็นสุข นี่เป็นหน้าที่ของเรา ฉะนั้นการทำสมาธิท่านจึงว่า ให้นั่งตัวตรง เอาเท้าขวาทับเท้าซ้าย เอามือขวาทับมือซ้าย ตั้งกายให้ตรง ดำรงสติให้มั่น หลับตาไม่ให้ลืมตา ให้นั่งหลับตา        คำว่า“หลับตา“นี้ให้หลับเฉพาะตาข้างนอกอย่างเดียว ข้างในอย่าให้หลับ เราจะต้องตื่นอยู่ตลอดเวลา คือมากำหนดดูกำหนดรู้ อยู่ที่ลมหายใจเข้า กำหนดดูกำหนดรู้ ที่ลมหายใจออก อย่างที่ผอ.ท่านได้แนะนำแล้ว ในเบื้องแรกเบื้องต้น คือสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆให้เต็มปอด แล้วก็ผ่อนคลายออกมาให้หมด อย่าให้เหลือ แล้วก็สูดเข้าไปอีก ๓ ครั้ง ๔ ครั้ง อะไรก็แล้วแต่ จนจิตมันจะสงบ ถ้าจิตมันวอกแวกวอแวมันคิดไป ก็สูดลมหายใจเข้าไปอีก แล้วก็มาหายใจตามปกติ ไม่ต้องไปกำหนดดู กำหนดรู้มันว่ามันสั้นหรือมันยาว ไม่ต้องไปกำหนดดูกำหนดรู้ ว่ามันน้อยหรือมันมาก หายใจตามปกติ มาดูมารู้ลมหายใจ ตามปรกตินั้น ถ้าเป็นอยู่ลักษณะนี้ สักครู่หนึ่งขณะหนึ่ง มันคิดถึงเรื่องอื่นอีกแล้ว คิดไปถึงบ้านถึงเรือน คิดถึงการกินการเล่น การสนุกสนานเฮฮาถึงละครดนตรี อะไรก็ตาม ถึงเพื่อนถึงฝูง ก็ให้ย้อนกลับมาสูดลมหายใจเข้าอีก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็กลั้นเอาไว้ จนมันทนไม่ไหว แล้วค่อยผ่อนคลายออกมา ออกมาให้มันหมด ทำอย่างนี้ ขณะที่จิตมันจะคิดไปในเรื่องอื่น มันจะฟุ้งซ่านรำคาญ การฝึกอย่างนี้นานๆเข้า ให้ชำนิชำนาญ เพราะฉะนั้นจึงต้องใช้เวลา        ก่อนอื่นเราจะยังไม่พูดถึง เรื่องของความสงบเป็นยังไง จิตสงบเป็นยังไง คือต้องพยายามทำตรงนี้ ให้จิตมันสงบให้ได้ ไม่ต้องไปนึกคิดอะไร คิดเสียว่าศาลาหลังนี้ ขณะนี้ไม่มีใคร มีเราเพียงคนเดียว นั่งอยู่ตรงนี้ ข้างซ้ายก็ไม่มี ข้างขวาก็ไม่มี ข้างหน้าก็ไม่มี ข้างหลังก็ไม่มี ให้คิดว่ามีตัวเราคนเดียวเท่านั้น อย่าไปคิดถึงคนโน้น อย่าไปคิดถึงคนนี้ อย่าไปใส่ใจ คนข้างซ้ายข้างขวา ข้างบนข้างล่าง อย่าไปสนใจอะไรทั้งนั้น ให้สนใจในความรู้สึกนึกคิดของตนเอง คือให้มีความรู้สึก อยู่ที่ลมหายใจเข้า มีความรู้สึกอยู่ที่ลมหายใจออก เอาแค่นี้ก่อน « ย้อนกลับ     หน้า ๓ จาก ๑๐     หน้าถัดไป »

หอระฆัง สติมา สุขเมธติ คนมีสติ ย่อมได้รับความสุข