|
|
ขึ้นต้นไม้ ๓
ธรรมเทศนาโดย หลวงพ่อคูณ ติกฺขวีโร
|
ฉะนั้น การปฏิบัติภาวนา การเจริญธรรมกรรมฐาน ท่านจึงว่าเป็นรากเหง้าเค้ามูล ของคุณงามความดี เป็นสิ่งที่จะนำมาแห่งความหลุดพ้น ความเป็นโสดาบันนั้น ยังมีการเกิด แก่ เจ็บ ตายอยู่ ถ้ายังไม่สามารถทำตนให้สิ้นทุกข์ได้ ให้ถึงอรหัตถมรรคอรหัตถผลได้ ก็ยังเวียนว่ายตายเกิด อยู่เพียง ๒ ชาติ ๓ ชาติ ๑ ชาติแล้วก็ ๗ ชาติ ท่านจึงว่า เอกพีซี โกลังโกละ ๒ ชาติ ๓ ชาติ หรือ ๗ ชาติอย่างมาก
ทีนี้ ถ้าพูดถึงชาตินั้นก็คือ ความเกิดดับของจิตใจนั่นเอง มันจะเกิดดับเกิดดับอยู่ไม่เกิน ๗ ชาติ ไม่เกิน ๗ ครั้ง ท่านจึงว่ามีความเสื่อมได้ มีความเสื่อมไปเป็นครั้งคราว ในบางโอกาส จิตใจของโสดาบันบุคคลนั้นยังไม่แน่นอน แต่ก็เป็นหนทางที่วิ่งไปสู่ พระนิพพาน ต้องอาศัยความเพียรแก่กล้า ไม่ประมาทไม่มัวเมา
แต่ถ้าจะพูดถึง หลักของการปฏิบัติภาวนา จริงๆแล้ว มันไม่ถึงกับภพชาติที่ว่า ต้องเกิดตายเกิดตาย อย่างนั้นหรอก มันก็ได้ในภพนี้ชาตินี้แหละ ถ้าทำได้แล้วก็ค่อยไต่เต้าเรื่อยไป เมื่อละ สักกายทิฐิ สีลัพพตปรามาสได้แล้ว ก็ไปทำ กามราคะ รูปราคะ อรูปราคะ ให้มันลดน้อยถอยลง ให้มันเบาบางลง ก็เป็น สกิทาคา เมื่อละ สังโยชน์ ๕ อย่าง กามราคะ รูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา ๕ อย่างนี้ได้เมื่อไหร่แล้ว คือ ละได้อย่างเด็ดขาด ก็กลายเป็นอรหัตถมรรค อรหัตถผล
มรรค ก็อยู่ที่ว่าเราจะเจริญมากน้อยแค่ไหน จริงๆแล้ว การเข้าไปเห็น กายสักแต่ว่ากาย นี้ก็เป็นการละ กามราคะ รูปราคะ อรูปราคะ ได้ในตัวของมันเหมือนกัน ความกำหนัด ยินดีในรูปและอรูป มันก็ไม่มีไม่ปรากฏขึ้น เพราะเมื่อเราเห็น กายนี้สักแต่ว่ากายอย่างจริงจัง เห็นอย่างแจ่มแจ้งแล้ว มันจะเอาอะไรมาเป็น กามราคะ เอาอะไรมาเป็น รูปราคะ อรูปราคะ อีก เมื่อเห็นกายสักแต่ว่ากาย มันก็เป็นการทำลาย รูปราคะ ไปในตัว ..มันก็หมดก็สิ้นในตัวของมันเองอยู่แล้ว
ฉะนั้น เรื่องแบบเรื่องตำรา กับการพูดการว่า หรือว่าการประพฤติปฏิบัติ มันคนละเรื่องกัน คนละเรื่องคนละอย่างกัน ไม่ได้ไปลดไปละ ทีละอย่างทีละอัน อย่างที่เขาว่า หรือ ฌาน ๔ ก็เหมือนกัน บางคนชอบเล่นฌาน ถ้าพูดถึง ฌาน ละก็ ..ชอบ คือไปอ่านแบบอ่านตำรามา แล้วก็พยายามจะทำให้มัน เหมือนแบบเหมือนตำรา ซึ่งแบบนั้นมันอย่างหนึ่ง ตำรานั้นมันอย่างหนึ่ง การประพฤติปฏิบัติ มันก็อีกอย่างหนึ่ง คนละเรื่องคนละอย่างกัน ประพฤติได้ปฏิบัติได้ มันก็อีกอย่างหนึ่ง ท่านให้ละ วิตก วิจาร เหลือแต่ ปีติ สุข เอกัคคตา มันละปีติได้เหลือสุข เอกัคคตา ละสุขได้เหลือแต่ เอกัคคตา อุเบกขา เป็นฌาน ๔
« ย้อนกลับ
หน้า ๓ จาก ๑๐
หน้าถัดไป »
|
|

ทางขึ้นพระธาตุ
จิตฺตํ วลญฺเชติ สญฺญา
สัญญานั้นหลอกจิต
|
|