หน้าแรก มุทิตาสักการะ ประวัติวัด บทสวดมนต์ หลวงพ่อเทศน์ เสียง/วีดีโอ สมุดเยี่ยม อ่านข้อความ ติดต่อทางวัด วัดอุดมวารี © ๒๐๐๖

ดูแลรักษาบุญ   ๕      ธรรมเทศนาโดย หลวงพ่อคูณ ติกฺขวีโร        อันนั้น เราก็สลัดสละออกมาทำบุญทำทาน ก็ให้มุ่งมาดปรารถนา หรือว่ามุ่งหวัง เข้าไปหาความเป็น ผู้มีสติมีปัญญา ถึงแม้เราจะไม่ได้ ไปให้ทานกับวัดวาศาสนา หรือไปให้ทานกับใครๆ เราก็ทาน ให้มันอยู่ในบ้านนั่นแหละ ให้มันปลง ให้มันปล่อย ให้มันวาง อยู่ตรงนั้น ให้รู้จักปลง รู้จักปล่อย รู้จักวาง ทรัพย์สมบัติต่างๆ ที่มันมี มันเป็นอยู่ แล้วก็รู้จักดูแลรักษา ถ้าหากว่า ไม่อยากให้มันสูญมันหาย ก็ต้องดูแลรักษาไว้ ในดวงจิตดวงใจของเรา ให้มีดวงจิตดวงใจ ที่เป็นบุญเป็นกุศล ไม่ใช่ มีดวงจิตดวงใจ ที่หวงแหนทรัพย์สมบัติข้าวของเงินทอง ที่ตนมีตนได้ อันนั้น มันเป็นบ่อเกิด ของภพชาติ เป็นบ่อเกิด ของความทุกข์ยากลำบาก        สิ่งที่เรามุ่งมาดปรารถนา คือความหลุดพ้น จากกิเลสและตัณหาทั้งหลาย หรือว่า หลุดพ้นจากชีวิตความเป็นอยู่ ในปัจจุบัน ที่เรามองเห็นว่า มันเป็นทุกข์เป็นโทษ เราก็พยายามปลดปล่อย ลด ละทางจิต ทางวิญญาณ ทางชีวิตจิตใจ ไม่ใช่ว่า หนีจากบ้าน หนีจากเรือน หนีจากครอบ หนีจากครัว หนีจากสมบัติข้าวของ แล้วจึงจะเป็นผู้ที่ละ ไม่แน่นัก บางทีเราอาจจะหนีไป แต่ว่าความรัก ความหวงแหน ความห่วงใย มีมากกว่า ที่เราอยู่กับสมบัตินั้นก็เป็นได้ อันนั้น ก็ไม่ได้ชื่อว่า เป็นผู้ละ คือเราละแต่กาย แต่ใจไม่ละ แต่เรามีความผูกพันมั่นหมาย อยู่ในกายก้อนนี้ เพราะกายก้อนนี้ ไหนๆ มันก็มากับเราตั้งแต่เราเกิดแล้ว ถึงแม้จะมีรัก มีความผูกพัน มีความหวงแหน มีการให้กิน มีการให้นั่งให้นอน มีการให้พักให้ผ่อนตามกำลัง หรือว่าตามโอกาส และเวลาที่เราพอจะมีให้ได้ จะสุขมั่ง ทุกข์มั่ง มันก็เป็นเรื่องของร่างกายสังขาร จิตใจนั้น จะต้องเป็นสุขอยู่ตลอดเวลา        ความเจ็บ ความปวดมันเกิดขึ้น ใจ จะต้องเป็นสุข ใจ จะต้องไม่ทุกข์ ไม่เดือดร้อน เมื่อหายใจเข้า มันอึดอัดขัดข้อง ก็ให้มันเป็นสุข ทางชีวิตจิตใจลึกๆ อยู่ภายในใจ ให้มันเป็นสุข อย่าให้อึดอัดขัดข้อง กับลมหายใจ ที่มันติดขัดอยู่ตรงนั้น อันนี้เป็นจิตใจ ที่พวกเราท่านทั้งหลาย พึงจะพัฒนาให้เกิดให้มีขึ้น ในจิตใจของตนเอง การเรียนรู้ธรรมะ ไม่จำเป็นจะต้องไปเรียน จากแบบจากตำราเสมอไป การเรียนจากแบบจากตำรานั้น เป็นการเรียน เพื่อจะให้รู้แนวทาง ที่จะนำมาประพฤติปฏิบัติเท่านั้น แต่การเรียนด้วยการ ประพฤติตัวปฏิบัติตน ให้รู้แจ้งเข้าใจในธรรมจริงๆนั้น มันจะต้องลงทุน ลงมือประพฤติปฏิบัติ ด้วยตัวของเราเอง ด้วยชีวิตจิตใจของเราเอง        อันนี้ ขอฝากไว้กับคุณพ่อคุณแม่ ผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งหลายทั้งปวง ลูกเต้าเหล่าหลาน ที่มากับคุณพ่อคุณแม่ มาทำบุญทำทานในวันนี้ ก็ขอให้เป็นลูกเต้าเหล่าหลาน ที่อยู่ในโอวาท อยู่ในคำสั่งสอน ของคุณพ่อคุณแม่ เคารพกราบไหว้บูชา ผู้เป็นพ่อเป็นแม่ของตนเอง เชื่อถ้อยฟังคำ ในเมื่อท่านบอกท่านกล่าว ท่านตักท่านเตือน ท่านสั่ง ท่านสอนสิ่งไหนอันใด ก็อย่าไปโกรธไปเกลียด ไปน้อยเนื้อต่ำใจ ว่าพ่อแม่ดุด่าว่าร้าย หรือท่านจะบ่นจู้จี้จุกจิก อะไรหน่อย ก็ขอให้เราตั้งไว้ในใจเสมอว่า นั่นคือความปรารถนาดี ของผู้เป็นพ่อเป็นแม่ นั่นคือเป็นความปรารถนาดี ของผู้เฒ่าผู้แก่ « ย้อนกลับ     หน้า ๕ จาก ๗     หน้าถัดไป »

ถวายบิณฑบาตร ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ บุญเป็นที่พึ่ง ในโลกหน้า