|
|
(หันทะ มะยัง โอวาทะปาฏิโมกขะคาถาโย ภะณามะ เส.)
สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง
การไม่ทำบาปทั้งปวง
กุสะลัสสูปะสัมปะทา
การทำกุศลให้ถึงพร้อม
สะจิตตะปะริโยทะปะนัง
การชำระจิตของตนให้ขาวรอบ
เอตัง พุทธานะ สา่สะนัง
ธรรม ๓ อย่างนี้ เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ทั้งหลาย
ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา
ขันติ คือความอดกลั้น เป็นธรรมเครื่องเผากิเลส อย่างยิ่ง
นิพพานัง ปะระมัง วะทันติ พุทธา
ผู้รู้ทั้งหลาย กล่าวพระนิพพานว่า เป็นธรรมอันยิ่ง
นะ หิ ปัพพะชิโต ปะรูปะฆาตี
ผู้กำจัดสัตว์อื่นอยู่ ไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิตเลย
สะมะโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต
ผู้ทำสัตว์อื่นให้ลำบากอยู่ ไม่ชื่อว่า เป็นสมณะเลย
อะนูปะวาโท อะนูปะฆาโต
การไม่พูดร้าย การไม่ทำร้าย
ปาฏิโมกเข จะ สังวะโร
การสำรวมในปาฏิโมกข์
มัตตัญญุตา จะ ภัตตัสสะมิง
ความเป็นผู้รู้ประมาณในการบริโภค
ปันตัญจะ สะยะนาสะนัง
การนอน การนั่ง ในที่อันสงัด
อะธิจิตเต จะ อาโยโค
ความหมั่นประกอบในการกระทำจิตให้ยิ่ง
เอตัง พุทธานะ สาสะนัง
ธรรม ๖ อย่างนี้ เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ทั้งหลาย
« อาการสามสิบสอง
ปัจฉิมพุทโธวาทปาฐะ »
|
|

พระอุโบสถ
การสวดมนต์ เป็นการทำ กรรมฐาน
|
|